ERELLAN ERYA I DRAKONIS (Erellanus Erya Primus Draconis)

475–717 E.E.

Pierwszy król Erellanu, obrońca Krainy Środka. Wśród Mistyków ze Starożytnego Lasu zwany Erellanem (forma suminicka), przez lud Środka – Eryą (forma śródmiańska). Przydomek Drakonis – „dziedzic smoków” – dał nazwę całej dynastii.

Nazwy i etymologia

„Erellan” to wariant suminicki używany przez Mistyków ze Starożytnego Lasu; „Erya” – wariant śródmiański używany w Królestwie Środka (Erylandzie). Przydomek Drakonis („dziedzic smoków”) utrwalił sojusz z rasą smoków i stał się nazwą dynastii.

Młodość

Zrodzony w Suma Drevisz, w wieku 13 lat służył już w Gwardii Akademii Magicznej Razen Deisz. Wysłany po Rostara z Przylądka, zwyciężył go, lecz do Akademii nie wrócił: pod opieką Arty, mędrca i wojownika, podjął półtoraroczne nauki.

Obrona Śródgrodzia i koronacja

Gdy Miasto bez Nazwy najechała armia Pustkowia, młodzieniec – wbrew radom Arty – objął dowodzenie. Pokonał siedmiokroć liczniejsze siły, a z łupów wystawił stałą straż. Wdzięczny lud obrał go królem, a grodowi nadano tytuł „Śródgrodzie”; królestwo nazwano Erellanem (Erylandem).

Panowanie

Rządy obfitowały w zwycięstwa nad Pustkowiem, rozbudowę Śródgrodzia i porządkowanie prawa. Erellan łączył rolę stratega i szermierza z ciągłą nauką u Arty.

Wojny i kampanie

Przegrał tylko jedną bitwę – z południowymi klanami Barbarzyńców – lecz wojnę tę wygrał, wsparty przez Drużynę Legendarnych i Daryannę. Kampanie południowe przyniosły uspokojenie granic i nową sieć grodów.

Przymierze ze smokami

Na południowych urwiskach Erellan wyprosił pomoc smoków. Po zwycięstwie ocalił konającego błękitnego smoka Apovu i otrzymał kroplę jego krwi oraz łuskę – smoczy glejt i przymierze na wieki. Smocza krew wzmocniła ciało i ducha króla; dar przeszedł na potomków, dając „błękitną krew” rodu Drakonisów.

Rodzina

• Pola Werda – pierwsza małżonka; dzieci: Macha, Mattan (Rozrzutny).

• Aldona Helwir (ród Helwirow, herb: czerwone lilie na srebrze) – drugie małżeństwo po długim wdowieństwie; dziecko: Peel (Święty), wyraźnie młodszy od braci.

• Córki: Diana, Asława, Miłorada.

Heraldyka i ikonografia

Herb dynastii Drakonisów: złoty smok na błękicie. W ikonografii król przedstawiany bywa w pełnej zbroi, z mieczem, smokiem u boku, tronem i błękitną peleryną. Częstym atrybutem jest łuska Apovu zawieszona na łańcuchu.

Dziedzictwo

Erellan dożył 242 lat i – jako jedyny z Legendarnych – odszedł w pokoju. Jego imię nosi stolica i królestwo; pieśni wspominają pogodę ducha króla i erellańskie trunki, które cenił niemal tak jak księgi i sztukę wojny.

Oś czasu (skrót)

• 475 E.E. – narodziny w Suma Drevisz.

• 488/489 E.E. – obrona Miasta bez Nazwy; koronacja; nadanie tytułu „Śródgrodzie”.

• poł. VI w. E.E. – przymierze ze smokami; dar Apovu.

• poł. VI w. E.E. – drugie małżeństwo z Aldoną Helwir.

• koniec VI w. E.E. – narodziny Peela.

• 717 E.E. – śmierć naturalna.

Zobacz też

[[Śródgrodzie]], [[Pola Werda]], [[Aldona Helwir]], [[Peel (Święty)]], [[Dynastia Drakonisów]], [[Helwirowie]], [[Drużyna Legendarnych]], [[Apovu]], [[Lista władców Erellanu]].